OSIADANIE PROTEZ - ZANIK KOŚCI WYROSTKA ZĘBODOŁOWEGO

Problem osiadania protez dotyczy pacjentów użytkujących protezy akrylowe - częściowe i całkowite.
Dlatego ten rodzaj protez jest nazywany osiadającymi.
Na czym to zjawisko polega ?
W skrócie jest to zanik kości wyrostków zębodołowych, w których były osadzone zęby.
Tuż po utracie zęba miejsce po nim zarasta i pokrywa się dziąsłem.
Ma ono kształt wału, którego brzeg jest początkowo równy w całej szczęce.
Z czasem ulega obniżeniu - co spowodowane jest zanikiem podpory dziąsła czyli kości.
Dzieje się tak dlatego, że siły żucia są przenoszone przez protezę bezpośrednio na dziąsło i kość wyrostka, które nie są przystosowane do tego.
W przypadku prawidłowo wykonanych i użytkowanych protez całkowitych zanik wyrostka jest
w miarę równomierny ale nieunikniony.
U jednych pacjentów będzie szybszy u innych wolniejszy.
W miarę zaniku wyrostka proteza będzie coraz bardziej opierała się na swoich brzegach i wrzynała
w dziąsło powodując dolegliwości bólowe.
Ponadto pogarsza się utrzymanie protez do podłoża - czyli zaczynają się ruszać.
Dlatego po jakimś czasie - najczęściej po dwóch latach należy podścielić protezy.
Podścielenie polega na uzupełnieniu w protezie tworzywem miejsca po zanikłych tkankach. Wtedy proteza na całej powierzchni będzie równomiernie przylegała do dziąseł.

W przypadku protez częściowych osiadanie stwarza dodatkowo poważne zagrożenie dla zębów,
które sąsiadują z protezą uzupełniającą utracone zęby.
Wraz z zanikiem kości wyrostka zębodołowego zęby tracą oparcie i zaczynają się ruszać, aż w końcu
muszą zostac usunięte a w ich miejsce zęby dostawione do protezy.
Po kilku latach następne itd. do utraty wszystkich zębów.
Dlatego należy stosować, o ile jest taka możliwość, protezy nieosiadające lub uzupełnienia stałe.
Są to rozwiązania droższe ale bardziej komfortowe i nie powodujące utraty dalszych zębów.